کیمیای قلم

نماینده مذهبی کشوری که آزادی  و رعایت حقوق بشر، شعار دیپلماتیکش است، خبر می دهد که قرار است کتاب مقدس دینی را بسوزاند که متدینانش جان هم وطنانش را گرفته اند. رییس جمهور و وزیر این اقدام را محکوم می کنند، رییس جمهور نگران نیروهای ارتشی است. این یعنی رییس جمهور نگران عملیات های تروریستی مسلمانان است.

حالا خبر رسیده است که کشیش مدعی، قرآنی آتش نزده است، پیام رییس جمهور را گرفته است ولی اهانت به قرآن  توسط شهروندان آمریکایی صورت گرفته است. عجیب نیست؟ چه پیامی می شود از این اتفاق گرفت. آیا جز این است که دولت اگر مخالفت می کند به خاطر مصلحت هایی که به راحتی آن را عنوان می کند به جایش می بینیم و نشانمان می دهند که این اقدام توسط شهروندان صورت می گیرد. مثل یک ارزش فرا دولتی که ریشه در اعتقادات یک ملت دارد.

به نظرم وقت مناسبی است برای گردآمدن مسلمانان تحت لوای کتاب مشترک، قرآن. باید سازماندهی شود این نیروی عظیم برای تشکیل امت واحده، برای تشکیل حکومت جهانی اسلامی.

عده ای منتظرند که توهین کنندگان سنگ شوند و یا سیلی، زلزله ای در آمریکا جانشان را بگیرد. قاعدین دوباره شروع کرده اند: یا موسی ... فاذهب انت و ربک فقاتلا انا ههنا قاعدون (24 مائده). ای موسی تو و پرودرگارت بروید بجنگید، ما همین جا نشسته ایم.