ساکت و تنها
می خورد هر دم ورق اما
هیچ کس او را نمی خواند
عمر خود را می دهد بر باد
می رود از یاد
هیچ چیز از او نمی ماند
بادبان کشتی او در مسیر باد
مقصدش هر جا که بادا، باد!
بادبان را ناخدا باد است
لیک او را
هم خدا
هم ناخدا
باد است!
قیصر امین پور
از دفتر تنفس صبح
پی نوشت ۱ : همچنان هرچه بادا باد!
پی نوشت ۲ : بی خدا، باید به بادبان حسودی اش شود!
پی نوشت ۳ : از چشم من !
ماهی من چند روز است
رفته توی فکر دریا
از زبان من شنیده
گاه گاهی صحبتش را
هرچه می گویم عزیزم
راه دریا دور دور است
جای خوبی نیست آنجا
آب دریا تلخ و شور است
جا نمیگیرد دل او
دیگر این جا توی این حوض
می دهد آزار او را
شکل و رنگ و بوی این حوض
اشک های شورش او را
می کند بی تاب دریا
هرچه باداباد یک روز
می برم او را به دریا
ناصر کشاورز
از ضمیمه کودکانه! نشریه قرآنی آیه از گروه نشریات همشهری جوان
این هرچه باداباد را دوست دارم ... !
آفرین به شعر تو
آفرین به نظم تو
دستخوش پسر!
پسر که رنج زندگی کشیده بود
لب که می گشود
برای حاضرین خوش نشین
مثل قصه بود
باز هم پس از صدای سوت و کف
لب به شکوه باز کرد
باز هم شنید
آفرین به شعر تو
آفرین به نظم تو
دستخوش پسر!
اشک های قطره قطره اش
به رنج ها اضافه شد
شاعری دگر
ز دست تعارفات او کلافه شد
