یاد دارم آن زمان

خسته و شکسته دل

گوشه ای در بغل گرفته

دسته دسته غم

در کتاب اول

از دروس نوجوانیم

شعر تو بیان حال خسته مرا نمود

غنچه گفته بودی و برای من

گل شدی

با دل گرفته من

با صدای شعر تو :

" غنچه با دل گرفته گفت

زندگی لب ز خنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است "

من به خشم

از درون گوشه سر بلند کرده

گفتم ای مدعی

زندگی رنگ آسمان که نیست

رنگ سبز هم

زندگی برای من گشته

پر ز درد و غم

در صدای خنده ای :

" گل به خنده گفت

زندگی شکفتن است

با زبان سبز راز گفتن است "

من ولی کمی به فکر رفته

از تو اندکی ، فرصتی

برای فکر

برای دیدن دوباره

خواستم

رفتم و خبر ندادم و

تو پشت سر

من نگاه هم نکردم و

فکر هم

تو برای یاد من

مهر گفتی و دوباره

زمزمه :

" گفتگوی غنچه و گل از درون باغچه

باز هم به گوش می رسد

راستی تو چه فکر می کنی ؟ "

من و فکر ؟

رنگ زندگی بدون فکر هم سیاه بود

خود بگو ، تو چه فکر می کنی ؟

باز با همان نگاه مهربان و پاک

با دهان خنده ریز :

" من که فکر می کنم

گل به راز زندگی اشاره کرده است

هر چه باشد او گل است "

راست گفته بودی ای رفیق

رنگ گل گرفته بودی ای شفیق

باز هم بگو :

" گل یکی دو پیرهن

بیشتر ز غنچه پاره کرده است "

تا گذشت و من

با گذشت روزگار

نصفه پیرهن

به باد داده ام

رنگ سبز دیده ام

راز گفته ام

باغ بی گل و زمانه بی صدا است

...

هر آغازی را پایانی است این را همه می دانیم و می بینیم و تجربه هایمان پر است از پا بر زمین کوبیدن های بچگانه در پایان راه .

هر آغازی را پایانی است ، این را همه می دانیم ولی باز با هر آغازی دل خوش می کنیم به بی پایانی اش .

هر آغازی را پایانی است ، این را همه می دانیم ولی تا نم نمای گریه برای پایان به صورتمان ننشیند ، کاری جدی نمی کنیم .

و اینک رسیده است پایان این ماه چرا که آغازش هم پیشتر رسیده بود .

ولی باید بدانیم :

رحمت خدا پایان ندارد زیرا آغازی نداشته است !

رحمت خدا بر زمان پیشی گرفته ، پیش از شروع زمان بر زمان باریده  !

پس با پایان این ماه باید پابر زمین کوبید ولی نه برای رحمت خدا بلکه برای آسان تر رسیدن به رحمت خدا .